خود تحریمی آب در مناطق دنا نشین/ تابلوی ایستی که در جلوی شالیگاران قرار گرفت/وقتی آب هست ولی مدیریت نیست

به گزارش سفیر دنا؛سرزمین آب، سرزمین چشمه های خروشان، بوی برنج چمپا، بوی خوش شالیزارهای زاگرس جنوبی و دنا، طبیعت دل انگیزی که همه را غافلکیر می کند، شاید اینها همه افسانه باشد، در روزی که دیگر کشاورزان دنا نشین در پهنای زیبای زاگرس دیگر نمی توانند این تابلوی زیبای طبیعت را به نمایش بگذارند.

امروز سرزمین زاگرس جنوبی با داشتن مناظری زیبا با صخره های بلند به نام دنا ، شاید متلاطم ترین روزهای خودش را تجربه می کند، روزهایی که مردمانش از نیاکان ایل گرفته تا شهر نشینان امروزی فکرش را هم نمی کردند که روزی برسد که دیگر نتوانند از برنج بومی و چمپای دلنشین خود استفاده کنند.

چندصباحی است که دیگر نامی از شالیزارهای دنانشین نیست، خبرهای می رسد که شاید مرید هیچ کشاورز و روستا نشینی نبوده و نخواهد بود.

بر اساس شواهد موجود امروز تابلوی ایست جلوی کشاورزان دنانشین به رژه درآمده و دیگر این شالیگاران دیار زاگرس همچون دهه 30 نمی توانند برنجی برای خود بکارند. و به قولی دچار خود تحریمی شده اند.

آنطور که به نظر می رسد، ادارات آب منطقه ای و کشاورزی با دستور مسئولان بالا دستی برای باز گذاشتن دست وارد کنندگان برنج دستور داده اند که کشاورزان جنوب بخاطر مشکلات آبی از کاشت برنج خوداری کنند، موضوعی که باعث شده کشاورزانی که چندین دهه در پهنای دنا با این صنعت امرار ومعاش می کردند ،امروز در شوک و حیرت فرو روند.

آری خود تحریمی آب در سرزمین پر آب دنا، سرزمینی که رودخانه های بزرگی همچون بشار، کبگیان، خرسان و پل کلو از آن سرچشمه می گیرد، اما امروز به یکباره خبر از نبود آب در آن سرازیر شده است.

شاید به گفته برخی آسان باشد، اما باید دانست که اینجا باید منفعت مردم لحاظ شود و نه منفعت عده ای خاص، همانطور که می دانیم در پهنای دنا امروز بیشترین باغات جا گرفته و از طرفی دیگر نیروگاههایی به نام سیکل برق آبی همچون خاری در چشم این کشاورزان فرو رفته و به دنبال تاراج بردن آب این دیار است.آبی که از دنا سرچشمه می گیرد و متعلق به مردم دنا نشین است.

به عنوان مثال می توان شالیزارهای روستای کریک یا همان ماسوله جنوب را نام برد،روستایی که به نام شالیرازهایش معروف بود،بوی خوش و عطر آگین این شالیزارها و دیدن مردمی که برای بردن نانی حلال برای خانه می کوشیدند دل هر رهگذری را می ربود.

اما امروز خبرها برای این کشاورزان ناگوار است، خبرهایی که بوی خوبی نمی دهد، کشاورزان می گویند، گفته اند که دیگر برنج نکارید، آب کم است! اما آب هست ولی مدیریت نیست، رانت هست،ولی برای ما نیست!اینها همه حرفهای شالیکارانی است که امروز از این موضوع نارحت و غمگین هستند.

قریب یک دهه از ساخت نیروگاه برق آبی در روستای کریک می گذرد، نیروگاهی به نام برق آبی کریک و پُل گلو،هرچند برخی نیز به بودن این نیروگاه در این روستای بکر انتقادها داشتند ولی در دوره "اصلاحلات" این نیروگاه بنا نهاده شد و در زمان "دولت مردم" نهم به پایان رسید، اما مردم این منطقه خیری از آن ندیدند و در قبال تمام دارایهایشان یعنی همان کشاورزیشان را دادند و امروز زانوی غم بغل گرفته اند.

برخی موضوع آب تزریقی برای مولد برق این نیروگاه ودر مدار بدون را یکی از دلایل کم آبی در این روستا دانسته اند و گفته اند که امروز کشاورزی های آنان که تنها راه درآمدشان است لنگ مانده و مسئولان اجاره نمی دهند در زمین هایشان به کشاورزی بپردازند وآنها از نان و نوا افتاده اند.

آنظور که مسلم است مدیریت نکردن مسئولان در این زمینه ها و نبود مدیریت قوی در زمینه آب و شهرستان دنا باعث شده که امروز کشاورزان زیادی اندر خم یک کوچه باشند و کسی نیست که شنوای دردهای آنان باشد.

امروز دیار دنا باز از حاشیه ها دور نیست، حاشیه هایی که کم کم کمر به خم کردن دنا بسته است و مردم این خطه همگی در پی راهی برای برون رفت از این موضوع مهم هستند.

قابل توجه مسئولانی که امروز به دنبال وارد کردن برنج های وارداتی هستند، امروز کشاورزانی هستند که تنها راه امرار و معاشان همین زمین های کشاورزی است و اگر این صنعت و کارشان را از آنان بگیرند باید گفت، هم از نان افتاده اند و هم از نوا.

انتهای پیام/ر