خرج های آنچنانی در تالارهای مجلل تا پیدایش میز شامپاین درجشن های عروسی/رسوخ ناتوی فرهنگی دشمن به عروسی های زاگرس نشینان

به گزارش سفیر دنا؛عروسی یک نام با آوازه های فراوان، از جشن و پایکوبی و چوب بازی مردان گرفته تا سوارکاری و به رخ کشیدن داماد با جوانان ایل،عروسی یک نام آشنا و برخی گفته پر از خوشحالی، همدردی و دیدن یک زوج خوشحال زیر یک سقف خانه با کمترین توقع... اما امروز شاید آن هرعروسی های دهه قدیم و نیاکانمان در این دیار دیگر وجود نداشته باشد و هر کسی سر سودایی خود را برای این جشن ها بنوازد.

امروز جشن های عروسی دنا نشینان با توجه به روسوخ فرهنگ های غربی و ضد فرهنگ اصیل ایرانی به بیراهه کشیده شده و دیکر آن رنگ و بوی نیاکان و دهه های قدیم را ندارد.

هرچند که یکی از سنت‌های پسندیده در همه جای دنیا امر ازدواج است که هر قوم و ملتی برای این امر؛ رسم و سنن خاص خود را داردو نحوه خواستگاری و مراسم ازدواج و هدایایی که عرضه می‌شود در هر مکانی به روش خاصی اعمال می‌شود، اما رسوخ فرهنگ های بیگانه باعث شده که فرهنگ های قدیمی ما به بیراهه رود.

در گذشته انتخاب همسر براى پسر و دختر در میان لر زبانان و از جمله کهگیلویه وبویراحمدیها به‌ عهده والدین آنها بود، به این ترتیب که پدر و مادر پسر، دختر را مى‌بینند و اگر او را مناسب دیدند با نزدیکان خود مشورت مى‌کنند و چند تن از خویشان و بزرگان ده را به کدخدایى مى‌فرستند.

هرچند هنوز این فرهنگ در ین لرزبانان زبانزد وجود دارد، اما ورود برخی فرهنگ ها خارجی در این میان نیز این موضوع را به حاشیه برده و سرپناهی امن برای این موضوع قرار نداده است.

از این موضوعات بگذریم ،یکی از دلایلی که امروز باعث شده که سن ازدواج در بین جوانان بالا رود و از طرفی دیگر میل به زندگی در بین جوانان رو به کاهش رود و تعداد طلاق ها رو به آسمان نهد،رسوخ برخی خرده فرهنگ های غلط غربی در بین جوانان برای جشن های عروسی خودئ و حتی زندگی فردای خود است.

فرهنگ عروسی در بین لُرنشینان در گذشته زانزد خاص و عام بود، به گونه که این مراسمات زیبا اما پر از شادابی باعث می شد که خاطرات آن تا سالیان سال در ذهن و روح مردم و حتی خردسالان جای داده شود، اما امروز به دلیل نفوذ برخی فرهنگ های غربی از  خرج های انچنانی گرفته تا میز شامپاین و دیگر موضوعات حاشیه ای این جشن ها به یک موضوع حاشیه ای بدل شده است به گونه ای که برخی از ریش سفیدان بر این عقیده اند که متأسفانه زوج های امروزی برای خودشان زندگی نمی کنند بلکه برای دیگران زندگی خود راآغاز می کنند.

از این موضوعات بگذریم باید به برخی فرهنگ های نفوذ کرده غربی در عروسها اشاره کرد که باعث شده که فرهنگ اصیل ایرانی و حتی لرزبانان امروز در حاشیه قرار گیرد.

امروز شاید فقط فرهنگ های اصیل ایرانی در  جشن های عروسی ها را باید در تیزرها و کلیپ های چند دقیقه ای دید که برخی نسبت به آن شوق دارند، اما رسوخ فرهنگ های غربی از جمله نفوذ میز شامپاین در جشن های عروسی باعث شده که این جشن ها بیشتر به جدال چندین جوانان و بی خود شدن آنها در این عروسی ها تبدیل شود.

چند سالی است که با ورود این موضوع به تالارهای عروسی در کشور و حتی مناطق زاگرس نشین که در طی این چند هزار سال اجازه رسخ هیچ فرهنکگ غلطی را به مراسمات و جشن های خود نمی دادند،باعث شده که دیگر مأمن امنی در این جشن ها برای جوانان وجود نداشته باشد و از طرفی دیگر ورود میز شامپاین در بیشتر تالارهای عروسی جوانان امروزی را به بیراهه بکشاند.

از طرفی دیگر درز کردن برخی کلیپ ها و فیلم ها از این جشن های خصوصی نیز به موضوعی برای اخازی برخی شده است که جلوگیری از این موضوع امروز یکی از ضروریات در جامعه است.

هرچند که مسئولان به دنبال از بین بردن این فرهنگ نامشروع غربی در جشن های این دیار هستند، اما رسوخ دیگر موضوعات از چشم و هم چشمی هاگرفته تا خرج های آنچنانی در بحوبه تورم بازار در این تالارها باعث شده که دیگر جوانان رغتبتی به ازدواج نداشته باشند.

موضوعاتی که بیشتر از همه در تالاریهای عروسی امروز خود نمایی می کند ورود برخی آلات موسیقی از دیجی ها گرفته تا ساز و آوزارهای غربی است که باعث شده که دیگر کسی در این جشن ها مأمن امنی برای خود نبیندو این موضوع امروز به حاشیه ای امن برای برخی تبدیل شود.

بزک کردن دختران و پسران با تیپ های بسیار زننده در این جشن ها باعث شده که جشن های دیار زاگرس آن زیبایی و صمیمیت گذشته را نداشته باشد و ناخودآگاه جوانان در فتنه ای نرم گیر بیفتد و همه چیز را به حاشیه ببرد.

همانطور که می دانیم قوم لر به آداب و رسوم خود پایبند بوده و هستند،تا آنجا که مجلس عروسی به پا شود و سرور جشن و پایکوبی، سوارکاری و تیراندازی نیز بتوانند به عنوان رسوم کهن این مردمان عرض اندام کنند.

البته این بدان معنا نیست که عادت‌های شهرنشینی در جمع این مردمان رسوخ نکرده است.پس باید به قول شاعر به این موضوع فکر کنیم.

هرکسی گو دور ماند از اصل خویش...باز جوید روزگار وصل خویش