خطر و دلهره در جاده های مواصلاتی استان چهارفصل/ کوههایی که با یک حادثه طبیعی فرو می ریزنند/خطر ریزش کوه در کمین رانندگان سرزمین پایتخت طبیعت

به گزارش سفیر دنا؛کهگیلویه وبویراحمد، استانی که برخی آن را بر روی کاغذ استانی مستعد، زرخیر ثروتمند و پر از ظرفیت های خدادادی از طبیعت گرفته تا نفت و دیگر موضوعات می دانند، اما غافل از اینکه این استان در همه زیر ساختها لنگ می زند و به قول برخی محرومیتی کهنه و تاریخی دامن آنرا گرفته است.

برخی این محرومیت را برگفته از موقعیت توپوگرافی آن می دانند وبرخی دیگر توجه نگردن به زیرساختها و برخی دیگر نبود روحیه چانه زنی  مسئولان برای توسعه را از اصلی ترین موضوعات برای عقب ماندگی این استان معرفی کرده اند.

اما آنچیزی که ما باید بدانیم این است که کهگیلویه وبویراحمد امروز از همه موضوعات عقب مانده وبه قول برخی وقتی که کشور در حال احداث یک بزرگراه بود ما در یک راه روستایی مانده بودیم و امروز که همه استانهای مستعد کشور به دنبال ایجاد متروهای بین شهری و درون شهری هستند ما در ایجاد یک بزرگ راه مانده ایم.

امروز حرف ما نقد علیه مدیر و نماینده ای نیست،یلکه توجه نکردن متوازن به زیر ساختهای اصلی و اصولی این استان بوده که هرچند در دولت نهم و دهم اوج گرفت اما در برخی از دولت ها راکد  ماند و اوج راکد ماندن آن در پروژه های حیاتی را باید در دولت هفتم و هشتم دانست هرچند که دولت دهم و یازدهم نگاهی زیاد برای توسعه آنها داشته است، اما توجه نکردن به بخش زیادی از این مطالبات آنها را به فراموشی سپرده و یا به کندی پیش برده است.

به عنوام مثال امروز کهگیلوبه وبویراجمد و به ویژه شهرهای سردسیری آن از جاده های ایمن برخودار نیست و اگر هم باشد، آن زیر ساخت اصولی را ندارد.

بعد از زلزله 5.2 دهم ریشتری یاسوج و دنا کمبود این زیر ساختها در همه ابعاد بر همه روشن شد که این موضوعات باعث شده که برخی از مدیران به تکاپو افتاده و به دنبال برطرف کردن این زیرساختها از جمله در زمینه راه و آب باشند.

12 اردیبهشت ماه روزی که زلزله 5.2 دهم ریشتری در ساعت 8 صبح شهر یاسوج و سی سخت را لرزاند و برخی از ترس این زلزله شبهاوروزها است که در خانه خود آرام نه آرامیده اند.

زلزاله هاو پس لرزه هایی که باعث شده مدیریت بحران خودش در بحران قرار گیرد و کم کم به دنبال حل این مشکلات برآیند.

از همه موضوعات بگذریم باید نگاهی به محورهای مواصلاتی بویژه جاده های برون شهری شهرهای یاسوج و سی سخت داشته باشیم، جاده هایی که به دلیل موقعیت توپوگرافی و توجه نکردن به توسعه زیر ساختهای آن قبل از زلزله، قتلگاههای خاموشی بودند و هر روز خبر از تصادفی در آنان به کوش می رسید و امروز بعد از زلزله هر روز ریزش های کوههای اطراف این جاده ها،باعث نگرانی وترس رانندگان و رهگذاران شده است.

به عنوام مثال جاده یاسوج به کاکان که امروز یکی از پر تردد ترین جاده های مرکز استان بعد از جاده یاسوج به اصفهان و یاسوج به بابامیدان بوده، بعد ازاولین روز زلزله ریزش های پی در پی کوههای اطراف این جاده باعث شده که تردد در این جاده صورت نگیرد و کسانی که از این جاده تردد می کردند با ترس و دلهره از آن عبور کنند.

محوری که امروز به عنون یکی از مهمترین محورها یاد می شود اما هیچ گونه زیرساختی در آن مهیا نیست و وجود چندین پیچ خطرناک در این محور مواصلاتی باعث شده که این جاده در زمزه جاده های خطرناک استان باشد.

هرچند که جاده بابامیدان و شیراز و حتی اصفهان از این قاعده مستثنی نبوده و ریزش های پی در پی در این جاده ها بر اثر زلزله نیز مزیدی بر این علت شده که امروز جاده های مرکز استان از امنیت کامل برخودار نباشند و رانندگان با ترس  و دلره از این جاده ها عبور می کنند.

باید چنین پنداشت اگر به فرض مثال در دیگر بلاهای طبیعی از جمله زلزله موقعیت قرمز اعلام شود، چگونه مردم باید از این محورها تردد کنند و به قولی در اسرع وقت از مکان حادثه دوری جویند.

پس باید این موضوع در زمزه کاری مدیران باشد که به جزء عریض کردن و طول جاده و احداث بزرگراه در این استان باید به امنیت محیطی و تو پوگرافی آن هم نگاهی اصولی کرد و نباید امنیت مردم را فدای کمیت ها در این پروژه ها کرد.

انتهای پیام/ر